Με την Γιώτα Γιάννου
Μου είπαν να γράψω κάποια πράγματα για εμένα κι αυτό έχω σκοπό να κάνω, με ιδιαίτερη χαρά, μιας κι οι ντροπές, η μετριοφροσύνη κι η εγκράτεια δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.
Έχοντας ρίζες από Γιάννενα κι από Κεφαλλονιά, γεννήθηκα στην Αθήνα, την ημέρα που οι Έλληνες γιόρταζαν το ΟΧΙ.
Την 28η Οκτώβρη του 1985, διαμαρτυρήθηκα λέγοντας το δικό μου όχι στην καταπίεση της έκφρασης, μιας και τόσους μήνες, μπορούσα να τους ακούσω όλους, μα κανείς δε μπορούσε να ακούσει εμένα όσο κι αν κλωτσούσα. Ήθελα να φωνάξω, να ουρλιάξω να κλάψω κι επιτέλους να ακουστώ. Πράγμα που όπως φαίνεται, πήρα πατριωτικά, διότι εκ τότε επιλέγω να εκφράζομαι με κάθε δυνατό (κι αδύνατο) τρόπο.
Το σχολείο το βαριόμουν κι εκείνο εμένα. Ήθελε να με κάνει επιστήμονα, διανοούμενο ή δημόσιο υπάλληλο. Οι δύο μας, τα βρίσκαμε συνήθως στις πρόβες (χορωδίες – μπάντες κτλ.), στις εκδρομές και στις κοπάνες.
Οι Πανελλήνιες με έστειλαν στο ΤΕΙ Μηχανολογίας στη Χαλκίδα, όπου εγώ δεν πήγα ποτέ.
Απελευθερωμένη πια από τον βραχνά των Πανελληνίων, θέλησα να πάω στη σχολή Βακαλό και να ασχοληθώ με το χώρο του design. Είχα την τύχη να μπορώ να το κάνω κι αυτό είναι το σημείο που ευχαριστώ τη μαμά και τον μπαμπά μου.
Μετά από τρία χρόνια φοίτησης, παίρνοντας το πτυχίο και το bachelor ως γραφίστρια, έμαθα πως υπάρχει κι η Ιστορία Τέχνης, έμαθα να ζωγραφίζω, έμαθα την καλή αισθητική των εικόνων, των πραγμάτων, των χώρων και την κακή αισθητική που αποπνέει οτιδήποτε δήθεν μιλάει και περπατάει.
Στη συνέχεια, δούλεψα στην Αθήνα. Οι σπουδές όμως συνεχίστηκαν, αυτή τη φορά σε ότι αφορά στη μουσική. Μαθήματα φωνητικής και κιθάρας μονοπώλησαν το ενδιαφέρον μου, ώσπου ήρθε ο Απρίλης του 2011.
Απαραίτητο κομμάτι της ζωής μου, τα ταξίδια. Ένα από αυτά λοιπόν, τον Απρίλη εκείνο, έφερε την αλλαγή. Ερχόμενη στη Θεσσαλονίκη για ένα τριήμερο, αποφάσισα, έτσι ξαφνικά, να αλλάξω τα δεδομένα της ζωής μου και να κάνω μια νέα αρχή σε μια νέα πόλη.
Τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, βρέθηκα να είμαι μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης. Έτσι, απλά γιατί ….μπορώ!
Λατρεύω τις συναυλίες, το μπάσκετ και τους χαμογελαστούς ανθρώπους.
Εκφράζομαι όταν γκρινιάζω, όταν γελάω, όταν αγαπάω, όταν τραγουδάω, όταν γράφω, όταν ζωγραφίζω, όταν πιάνω την κιθάρα μου κι όταν είμαι ON AIR. Πράγμα που δε θα συνέβαινε, αν δεν έβρισκα τον One Way στον (μονο)δρόμο μου.
Ο Οne Way, είναι η οικογένεια που με αγκάλιασε σε αυτή τη νέα ζωή, είναι ο πιο γλυκός
τρόπος να επικοινωνώ με την οικογένεια και τους φίλους που άφησα πίσω, είναι ο χώρος που μου γνωρίζει συνεχώς ανθρώπους που αγαπούν, όσο κι εγώ, την επικοινωνία και τη μουσική.
Η εκπομπή an_Thess Voice, είναι ότι ακριβώς είμαι… κι οι πιτσιλιές της εικόνας της, σχηματίζουν με χρώμα όλα όσα θες να δεις, αρκεί… να ψάξεις να τα βρεις.
Είμαι η Γιώτα κι είμαι καλά.
Τελευταια σχολια