Με τον Αλέξανδρο Αποστόλου
“Mesdames et Messieurs, good evening!”
Ή και goodmorning, ανάλογα με την ώρα που μπήκατε στο κόπο να διαβάσετε το κειμενάκι μου, δε θα τα χαλάσουμε εκεί. Λίγα πράγματα για μένα. Όλα ξεκίνησαν, θυμάμαι, ένα βροχερό πρωινό Τρίτης στις 23 του Οκτώβρη το σωτήριο έτος 1984 που σκασμένος από 9 μήνες εγκλεισμού αποφάσισα να γνωρίσω το ρημαδιασμένο αυτό κόσμο! Ακόμα δεν έχω μάθει και πολλά όπως φαίνεται και γι αυτό πρέπει να κατηγορήσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας που αντί να μου δώσουν διδακτορικό στα 15 μου, αναγνωρίζοντας το πόσο εκπληκτικό άτομο είμαι και τις πέραν των ανθρωπίνων ορίων γνώσεις μου, με ανάγκασαν να πάω σχολείο και πανεπιστήμιο. Μεγάλωσα στη Νεάπολη της Θεσσαλονίκης τρέχοντας μονίμως πανικόβλητος να προλάβω να πάω σχολείο (πάντα αργοπορημένος), αγγλικά (πάντα αργοπορημένος), μπάσκετ (πάντα στην ώρα μου) και χίλια άλλα δυο πράγματα που κάνουν τα παιδιά χωρίς ποτέ να καταλαβαίνουν το λόγο. Αργότερα βέβαια κατάλαβα το λόγο, αφού όλα τα παραπάνω είχαν σκοπό να με οδηγήσουν στα Γιάννενα για να περάσω μια εκπληκτική τετραετία στη ζωή μου. Εκτός από την φοιτητική ζωή, και ότι αυτή συνεπάγεται, στα Γιάννενα σπούδασα στη φιλοσοφική σχολή στο τμήμα Ιστορίας κ Αρχαιολογίας με ειδίκευση στην Αρχαιολογία.
Ώς αρχαιολόγος που σέβεται τον εαυτό του, όταν δε φοράω το Indiana Jones καπελάκι μου με το ασορτί μαστίγιο προσπαθώντας να σώσω πολύτιμα αρχαία έργα τέχνης από εξωγήινες δυνάμεις, συνήθως θα με βρεις κάπου να διαβάζω ένα βιβλίο, να παίζω μπάσκετ, ή να λιώνω σε κανένα παιχνίδι στο playstation φυσικά όλα μετά μουσικής. Η επαφή μου με τη μουσική και δη με τη ροκ ξεκινά από τη βρεφική μου ηλικία χάρη στους γονείς μου που με νανούριζαν με το ραδιόφωνο πάνω από το κεφάλι μου. Από τότε άλλαξαν πολλά πράγματα, μεγάλωσα, ωρίμασα (λέμε τώρα) όμως η μουσική υπόκρουση στη ζωή μου έμεινε ίδια και πάντα περιέχει ηλεκτρική κιθάρα…….. Τα περισσότερα on air, με “Metal της πRockοπής” σας περιμένω!
Τελευταια σχολια