Με τον Σωτήρη Αρβανιτίδη
Γράφω (αυτή τη στιγμή για να το διαβάσεις ακροατή μου) άρα υπάρχω!
Και δεν υπάρχω εδώ και λίγο καιρό! Έχω δει μέχρι στιγμής 26 ανοίξεις και
πάω για την 27η!! (Υπήρξε και μια ενδιάμεση, αυτή του Αντώνη, αλλά ήταν
Πολιτική και δεν την μετράω!) Υπήρξαν κι άλλες πριν από μένα όπως αυτή της
Πράγας και υπάρχουν και τώρα, όπως αυτή των Αράβων και θα υπάρξουν κι
άλλες στο μέλλον όμως μόνο εκείνες θα μετράω Οι άλλες είναι για την ιστορία
και μόνο. Αααα, τώρα που είπα ιστορία θυμίστε μου μετά να σας πω.
Δεν είναι εύκολο, λένε, για μια γυναίκα να γεννάει. Τώρα φανταστείτε το επι
2. Ο κόσμος να γιορτάζει και να το γλεντάει και μια γυναίκα να γεννάει. Πως
θα ‘νιωθε; Ηρωίδα! Κάπως έτσι πρέπει να ενιωσε και η μάνα μου στην πρώτη
εθνική εορτη της χρονιάς (γιατί οι Έλληνες πρωτοτυπούμε έχοντας δύο) όταν
μ’ έφερε στον κόσμο εκείνο τον Μάρτη. Στο “ηρωίδα” βοήθησε και η μέρα, ας
μην τα θέλουμε όλα δικά μας! 164 χρόνια εορτών ήταν αρκετά να περιμένω
για να ρθω και γω να πάρω θέση σ αυτή τη γωνιά του κόσμου. Δεν ξέρω αν
όντας αγέννητος ακόμα οι Μοίρες αποφασίζουν το που και το πότε θα ερθεις
στον κόσμο, αλλα και να με ρωτούσαν πάλι εδώ θα διάλεγα! Είδα λοιπόν το
φως για πρώτη φορά (και ακόμα από εκει το βλέπω) στη Θεσσαλονικη!
Είπα παραπάνω κάτι για Ιστορία… Αν δεν θυμάσαι, μάλλον έχεις βαρεθεί
ήδη. Να στο κάνω fast forward? Πάμε!
Όλα λοιπόν ξεκίνησαν τη μέρα που έπιασα εκείνα τα κωλοβιβλία στα χέρια
μου ή μάλλον ΤΟ κωλοβιβλίο. Ίσως να το ξέρετε, λεγόταν «Το χρονικό της
Βεργίνας» του μεγάλου καθηγητή αρχαιολογίας Μανώλη Ανδρόνικου. Έ, τι
το ήθελα; Τότε αρχίσανε όλα… Αν δεν είχα διαβάσει το βιβλίο μάλλον θα
ήμουν κάπου αλλου και δεν θα γραφα διάφορα τώρα, αλλά αντ΄ αυτού θα
με υποστείς εσυ! Λοιπόν, έλεγα πως το σαράκι μπήκε μέσα μου τότε. Ξέρετε
πότε; Το σπασικλάκι, το διάβασα στην έκτη δημοτικού! Και ναι! Εφτά χρόνια
μετά καθόμουν στα έδρανα του τμήματος Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο!!
Ώ, τι χαρές, τι ενθουσιώδης κραυγές και το χαμόγελο να συναγωνίζεται την
περηφάνια στο μπόι! Ωραία μέχρι εδώ; Συνεχίζω. 4,5 χρόνια (για να μην
κλέβουμε κιόλας) σπουδών, φοιτητικής ζωής εντονότατης παρακαλώ, αλλά
και συνειδητοποιημένης (το τονίζω γιατί πλέον η έντονη φοιτητική ζωή είναι
η “δεν άφησα πάρτι και κλαμπ που να μην πήγα 4 χρόνια” –εμετικό-) και
μπλα μπλα μπλα και απ’ όλα και όλα καλά. Βγήκα κερδισμένος σαν άνθρωπος,
έμαθα πάρα πολλά και είναι φάροι μου στη ζωή πλέον. ΟΚ, αρκετά κλάψαμε..
Και φτάνω στο σήμερα. Να αλλάξω παράγραφο να το κάνω πιο επίσημο το
σήμερα;
ΟΚ το κάνω.
4 και κάτι χρόνια πτυχιούχος, με εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις,
με μια φιλική συμμετοχή στον ΑΣΕΠ (!!) των 33.000 συνυποψήφιων φίλων
μου εκπαιδευτικών, όπου στείλαμε σε κάτι ξερονήσια καμιά 400αριά βλάκες
να διδάξουν (χα! Τους δείξαμε εμείς) και κάτι δεκάδες νοστιμότατες πόρτες σε
φροντιστήρια της μισητής παραπαιδείας ψάχνω να βρω ακόμα(!!) τον δρόμο
μου.
Κάπως έτσι εγιναν τα πράγματα λοιπον και μάλλον ξέρεις σχετικά πολλά για
μενα τωρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ πρέπει να πεθάνεις. Ποιος θα μ
ακούει μετα στο “Show…tiris Live”;;;
Το σαρακι με το ραδιόφωνο μπήκε από πολύ νωρίς μεσα μου. Δεν ξέρω αλλα
νομιζω ότι κάποιοι κακοπροαίρετοι λενε ότι μιλαω και πολύ! Χα! Νομίζουν..!
Βασικα, λες να εχει κι αυτό σχέση; Ναι εχει! Η ανάγκη για επικοινωνία λοιπον
είναι αυτό που μ’ έφερε εδώ! Και όχι μόνο στο web radio μας αλλα και στο
ολοκαίνουριο blog μου όπου μια φορα την εβδομάδα -κάθε Κυριακή- θα
μπορείς να διαβάζεις και τις αναρτήσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.
Καλή ακρόαση αλλά και ανάγνωση ακροατή μου!
Υγ.1: Οσοι νόμιζαν ότι θα ξεχνούσα να αναφέρω τον πατέρα μου σε αυτό το
κείμενο είναι απλά γελασμένοι. Στη μητέρα μου αφιέρωσα τον ερχομό μου
στη ζωή και την ανατροφή μου. Στον πατέρα μου θα αφιερώσω όλα οσα
έγινα, όλα όσα πετυχα μέχρι τώρα..
Υγ.2: Οι 400 “βλακες” ακόμα να διοριστουν τελικα ολοι…!!!
Υγ.3: Στον αδερφό μου δεν αφιερώνω τίποτα γιατί δεν με ακούει ποτέ κι έτσι
δεν θα το μάθει!!
Τελευταια σχολια